30 Dec 2002 - Imaginative write-up - Time 1980s
ನಾನು ಮೈಸೂರಿನಲ್ಲಿ ಹನ್ನೆರಡು ವರ್ಷಗಳಿಂದ ಒಂದೇ ಕಚೇರಿಯಲ್ಲಿ, ಒಂದೇ ಇಲಾಖೆಯ ಒಂದೇ ಕುರ್ಚಿಯಲ್ಲಿ ಪ್ರಥಮ ದರ್ಜೆ ಗುಮಾಸ್ತನಾಗಿ ಆರಾಮವಾಗಿ ಕೆಲಸ ಮಾಡುತ್ತಿದ್ದೆ. ನಿವೃತ್ತಿಯಾಗುವವರೆಗೂ ಅದೇ ಜಾಗದಲ್ಲಿ, ಅದೇ ಕುರ್ಚಿಯಲ್ಲಿ ಕೆಲಸ ಮಾಡಿದ್ದರೆ ಬಹುಶಃ ಗಿನ್ನೆಸ್ ದಾಖಲೆಯನ್ನೂ ಮಾಡಬಹುದಿತ್ತೇನೋ, ಆದರೆ ಆ ಅವಕಾಶ ನನಗೆ ಸಿಗಲಿಲ್ಲ. ಏಕೆಂದರೆ ನಾನು ಕೆಲಸ ಮಾಡುತ್ತಿದ್ದ ಕಚೇರಿಯ ಗೋಡೆ ಕುಸಿದು ಹೋಗಿದ್ದರಿಂದ, ನಗರಸಭೆಯವರು ಅದು ವಾಸಿಸಲು ಅಥವಾ ಕಚೇರಿ ನಡೆಸಲು ಯೋಗ್ಯವಲ್ಲ ಎಂದು ಘೋಷಿಸಿದರು. ಆದ್ದರಿಂದ ನಮ್ಮ ಕಚೇರಿಯನ್ನು ಬೇರೆ ಸ್ಥಳಕ್ಕೆ ಸ್ಥಳಾಂತರಿಸಲಾಯಿತು. ಮೈಸೂರು ಮಹಾರಾಜರ ಕಾಲದ ಮೇಜು ಕುರ್ಚಿಗಳನ್ನು 'ಸ್ಕ್ರ್ಯಾಪ್' ಎಂದು ಪರಿಗಣಿಸಿ, ಹೊಸ ಸ್ಥಳದಲ್ಲಿ ಹೊಸ ಕುರ್ಚಿಗಳಲ್ಲಿ ಹಳೆಯ ಜನರಾದ ನಾವೆಲ್ಲಾ ಕೂರಲು ಸಿದ್ಧರಾದೆವು.
ಗಿನ್ನೆಸ್ ದಾಖಲೆ ಮುರಿದು ಹೋಯಿತು, ಪರವಾಗಿಲ್ಲ. ಕನಿಷ್ಠಪಕ್ಷ ಮೈಸೂರಿನಲ್ಲೇ ಖಾಯಂ ಆಗಿ ಠಿಕಾಣಿ ಹೂಡೋಣವೆಂದು ಯೋಚಿಸುತ್ತಿದ್ದೆ. ಆದರೆ ನನ್ನ ಧರ್ಮಪತ್ನಿ, ನಾನು ಪದೋನ್ನತಿ ಪಡೆದು ಅಧಿಕಾರಿಯಾಗಲೇಬೇಕೆಂದು ಹಠ ಹಿಡಿದರು. ಹಾಗಾಗಿ ಆಫೀಸಿನ ಪದೋನ್ನತಿ ಸಂದರ್ಶನ ಪರೀಕ್ಷೆಗೆ ತಯಾರಿ ನಡೆಸಲು ನಾನಲ್ಲ, ನನ್ನ ಹೆಂಡತಿಯೇ ನಿರ್ಧರಿಸಿದರು. ನನ್ನ ಆರಾಮದಾಯಕ ಜೀವನಕ್ಕೆ ಕಲ್ಲು ಹಾಕಿದಂತಾಯಿತಲ್ಲಾ ಎಂದು ಮನಸ್ಸಿನಲ್ಲಿ ಕೊರಗುತ್ತಾ ಕುಳಿತೆ.
ಪಕ್ಕಾ ಸೋಮಾರಿಯಾಗಿದ್ದ ನನಗೆ, ನನ್ನ ಹೆಂಡತಿಯ ಒತ್ತಡ ಗಾಯತ್ರಿ ಮಂತ್ರದ ಜಪದಂತೆ ಪ್ರತಿದಿನವೂ ಓದು ಓದು ಎಂದು ಪ್ರಾರಂಭವಾಯಿತು. ಇದಕ್ಕಾಗಿ ಅವಳು ತರಹೇವಾರಿ ಉಪಾಯಗಳನ್ನು ಕೂಡ ಹುಡುಕಿದಳು.
ಪ್ರತಿದಿನ ಸಂಜೆ ನಾನು ಮನೆಗೆ ಬರುವುದನ್ನೇ ಕಾಯುತ್ತಿದ್ದಳು. ನನ್ನನ್ನು ಕಂಡ ಕೂಡಲೇ ಮಂದಹಾಸ ಬೀರಿ ಸ್ವಾಗತಿಸಿದಳು. 'ಆಫೀಸಿನಲ್ಲಿ ಹೆಚ್ಚು ಕೆಲಸವಿತ್ತೇ? ಮುಖ ಏಕೋ ಬಾಡಿದಂತಿದೆ, ತಲೆನೋವೇ?' ಎಂದು ಕೇಳಿ, ನನ್ನ ಮುಂದೆ ಕುರ್ಚಿಯಿಟ್ಟು ಕುಳಿತುಕೊಳ್ಳಲು ಹೇಳಿದಳು. ನಂತರ ಕೆಳಗೆ ಬಗ್ಗಿ ನನ್ನ ಬೂಟುಗಳ ದಾರಗಳನ್ನು ಬಿಚ್ಚುತ್ತಿದ್ದಳು. ಈ ಬದಲಾವಣೆಯ ಹಿಂದೆ ಅವಳ ಪ್ರೀತಿಯಿದೆ ಎಂದು ಅರ್ಥವಾದರೂ ನನ್ನ ಮನಸ್ಸು ಅದನ್ನು ಒಪ್ಪಿಕೊಳ್ಳಲು ಸಿದ್ಧವಿರಲಿಲ್ಲ. ಈ ದೃಶ್ಯ ನೋಡುತ್ತಿದ್ದಂತೆ ನನ್ನ ಮನಸ್ಸಿನಲ್ಲಿ ಹಳೆಯ ನೆನಪುಗಳು ಮರುಕಳಿಸಿದವು.
ಕೆಲವು ದಿನಗಳ ಕಾಲ ನಾನು ಬಸ್ಸಿಗಾಗಿ ಕಾದಿದ್ದು, ಬೇರೆ ಬಸ್ ಹಿಡಿದು ಎಲ್ಲೆಲ್ಲೋ ಹೋಗಿ, ಅಲ್ಲಿಂದ ಮತ್ತೊಂದು ಬಸ್ ಹಿಡಿದು ಸುಸ್ತಾಗಿ ಮನೆಗೆ ಒಂದು ಗಂಟೆ ತಡವಾಗಿ ಬಂದಾಗಲೂ ಅವಳು ಮನೆಯಲ್ಲಿ ಇರುತ್ತಿರಲಿಲ್ಲ. ಅಕ್ಕಪಕ್ಕದವರ ಮನೆಗಳಲ್ಲಿ ಕುಳಿತು ಆರಾಮವಾಗಿ ಹರಟೆ ಹೊಡೆಯುತ್ತಿದ್ದಳು. ನಾನಾದರೋ ಬಕ ಪಕ್ಷಿಯಂತೆ ಮೊದಲು ಸ್ವಲ್ಪ ಹೊತ್ತು ಕಾಯ್ದು, ನಂತರ ಪಕ್ಕದ ಮನೆ, ಎದುರು ಮನೆ, ಹಿಂದಿನ ಬೀದಿಯ ಎರಡನೇ ಮನೆ ಹೀಗೆಲ್ಲಾ ಅವಳನ್ನು ಹುಡುಕುತ್ತಾ (ಬೀಗದ ಕೈಗೋಸ್ಕರ) ಪರದಾಡಿದ್ದು ಎಷ್ಟೋ ಬಾರಿ. ಅವಳು ಪಕ್ಕದ ಬೀದಿಯ ಆರನೇ ಮನೆಯಲ್ಲಿರುತ್ತಿದ್ದಳು. ಅವಳನ್ನು ಹುಡುಕಲು ಷರ್ಲಾಕ್ ಹೋಮ್ಸ್ ಕೂಡಾ ವಾಟ್ಸನ್ ಜೊತೆ ಇದ್ದರೂ ಕನಿಷ್ಠ ಮೂವತ್ತು ನಿಮಿಷಗಳಾದರೂ ಬೇಕಾಗುತ್ತಿತ್ತು.
ಇವಳಿದ್ದ ಮನೆಯೇನೋ ಪತ್ತೆಮಾಡಿದ್ದಾಯಿತು. ಆ ಸಮಯದಲ್ಲಿ ನನ್ನ ಭಾವನೆಗಳನ್ನು ಸ್ಪಂದಿಸುವವರಿರಲಿ, ನನ್ನ ಮುಖವನ್ನಾದರೂ ಯಾರಾದರೂ ನೋಡಿದ್ದಿದ್ದರೆ, ಖಂಡಿತ ಸಾಂತ್ವನಕ್ಕೆ ಯೋಗ್ಯವೆಂದು ಮರುಕ ಪಡುತ್ತಿದ್ದರು. ಅವಳು ಮಾತ್ರ ಅವರ ಮನೆಯಲ್ಲಿರುವ ಚಿಕ್ಕ ಮಕ್ಕಳ ಹತ್ತಿರ ಬೀಗದ ಕೈ ಕೊಟ್ಟು ನನಗೆ ಕೊಡಲು ಹೇಳಿ ಇನ್ನೈದು ನಿಮಿಷದಲ್ಲಿ ಬರುತ್ತೇನೆಂದು ಹೇಳಿ ಕಳಿಸುತ್ತಿದ್ದಳು. ನನ್ನ ತಾಳ್ಮೆ ಕಟ್ಟೆಯೊಡೆಯುತ್ತಿತ್ತು. ಅವಳ ಈ ನಿರ್ಲಕ್ಷ್ಯವನ್ನು ಹೇಗೆ ಸಹಿಸಿಕೊಳ್ಳಬೇಕೆಂದು ತೋಚುತ್ತಿರಲಿಲ್ಲ.
ಆದರೆ ಈಗ ಪರಿಸ್ಥಿತಿ ಸಂಪೂರ್ಣವಾಗಿ ಬದಲಾಗಿದೆ. ನಾನು ಮುಖ ತೊಳೆಯಲು ಸ್ನಾನಗೃಹಕ್ಕೆ ಹೋಗಿ ಹೊರಬಂದಾಗ, ಅದೇ ನಗು. ಕೈಯಲ್ಲಿ ಟವೆಲ್ ಹಿಡಿದು ಮಂದಹಾಸ ಬೀರಿ, 'ಕಾಫಿ ಐದು ನಿಮಿಷದಲ್ಲಿ ಸಿದ್ಧ' ಎಂದು ಹೇಳುತ್ತಾಳೆ. ಈ ಸಂದರ್ಶನ ಪರೀಕ್ಷೆಯ ದಿನ ಕನಿಷ್ಠ ಒಂದು ತಿಂಗಳಾದರೂ ಮುಂದಕ್ಕೆ ಹೋಗಲಿ ಎಂದು ನಾನು ಮೊದಲ ಬಾರಿಗೆ ಭಗವಂತನನ್ನು ಪ್ರಾರ್ಥಿಸಲು ಶುರುಮಾಡಿದೆ. ಈ ವಿಐಪಿ ಉಪಚಾರ ಆ ದಿನದವರೆಗೂ ಖಚಿತ. ಇವಳು ನನ್ನನ್ನೂ ದೇವರ ಕೋಣೆಗೆ ಕರೆದುಕೊಂಡು ಹೋಗುತ್ತಿದ್ದಳು. ಏಕೆಂದರೆ ತನ್ನ ಹರಕೆಯನ್ನು ಪ್ರತಿದಿನವೂ ಭಗವಂತನಿಗೆ ನೆನಪಿಸಬೇಕಲ್ಲವೇ? ನಾನೂ ಜೊತೆಗಿದ್ದರೆ ದೇವರಲ್ಲಿ ಪ್ರಭಾವ ಬೀರುವುದು ಹೆಚ್ಚಾಗಬಹುದೆಂಬುದು ಅವಳ ಯೋಚನೆ. ಇವಳ ಈ ಬದಲಾವಣೆಗೆ ಕಾರಣವೇನು? ನನ್ನನ್ನು ಹೀಗೆ ಬದಲಾಯಿಸಲು ಅವಳಿಗೇನು ಸಿಗುತ್ತದೆ? ಎಂಬ ಪ್ರಶ್ನೆಗಳು ನನ್ನನ್ನು ಕಾಡುತ್ತಿದ್ದವು.
ಆ ದೇವರು ನಂಬಿದ ಭಕ್ತರನ್ನು ಕೈಬಿಡುವುದಿಲ್ಲವಂತೆ. ಆದರೆ ನನಗೆ ಮಾತ್ರ ಕೈಕೊಟ್ಟ. ಸಂದರ್ಶನದ ದಿನ ಮುಂದಕ್ಕೆ ಹೋಗಲೇ ಇಲ್ಲ, ಹಾಗೆಯೇ ಅವಳ ಪ್ರಾರ್ಥನೆಯಂತೆ ನನಗೆ ಪದೋನ್ನತಿಯನ್ನೂ ಕೊಡಿಸಿಬಿಟ್ಟ. ಈ ಎರಡೂ ವಿಷಯಗಳಲ್ಲಿ, ಬಹುಶಃ ಆ ದೇವರು ಭಕ್ತರ ಜ್ಯೇಷ್ಠತೆ ನೋಡಿದ್ದಾನೇನೋ ಎಂದು ನನಗನಿಸುತ್ತದೆ. ನನ್ನಂತಹ ಹೊಸ ಭಕ್ತರಿಗಿಂತ ಶಾಶ್ವತ ಭಕ್ತರ ಮಾತನ್ನು ಕೇಳಿದ ಆ ಭಗವಂತನಿಗೆ ಸದಸ್ಯತ್ವ ವಿಸ್ತರಣೆಯ ಬಗ್ಗೆ ಚಿಂತೆ ಇಲ್ಲವೇನೋ, ಅಥವಾ ನಾನು ಕೇವಲ ತಾತ್ಕಾಲಿಕ ಸದಸ್ಯನೆಂದು ಭಾವಿಸಿರಬಹುದೇನೋ.
ಕೊನೆಗೂ ಪದೋನ್ನತಿ ಫಲಿತಾಂಶದ ಪಟ್ಟಿಯಲ್ಲಿ ನನ್ನ ಹೆಸರು ಬಂದಿದ್ದು, ನನಗೆ ಮಾತ್ರ ರಸದಲ್ಲಿ ಕಲ್ಲು ಸಿಕ್ಕಿದಂತಾಯಿತು. ಏಕೆಂದರೆ ನನ್ನನ್ನು ದೂರದ ಊರಾದ ದೆಹಲಿಗೆ ವರ್ಗಾವಣೆ ಮಾಡಿದ ವಿಷಯ ಕೇಳಿದಾಗ, ವರ್ಗಾವಣೆ ವಿಷಯದಲ್ಲಿ ಅವಳು ಯಾವ ಹರಕೆಯನ್ನೂ ದೇವರ ಮುಂದೆ ಹೇಳಿಕೊಳ್ಳದೇ ಇದ್ದದ್ದು ಈ ದುರಂತಕ್ಕೆ ಕಾರಣವಾಗಿರಬಹುದೇ?
ಆದರೆ ಅವಳು ಮಾತ್ರ ತುಂಬಾ ಖುಷಿಯಿಂದ 'ದೆಹಲಿಗೆ ಹೋಗುತ್ತಿದ್ದೇವೆ, ಯಜಮಾನರಿಗೆ ದೊಡ್ಡ ಪದೋನ್ನತಿ ಸಿಕ್ಕಿದೆ' ಎಂದು ಊರಿನಲ್ಲೆಲ್ಲಾ ಸಾರಿಕೊಂಡು ಬಂದಳು. ಆದರೆ ನನಗಂತೂ ಸ್ವಲ್ಪವೂ ಸಂತೋಷವಿರಲಿಲ್ಲ. ಏಕೆಂದರೆ, ಒಮ್ಮೆ ಮೈಸೂರು ಬಿಟ್ಟರೆ ಮತ್ತೆ ಹಿಂತಿರುಗಿ ಬರುವ ಕನಸು ಕನಸಾಗಿಯೇ ಉಳಿಯಬಹುದೆಂಬ ಅಭಿಪ್ರಾಯ ಕಚೇರಿಯಲ್ಲಿದ್ದವರದ್ದಾಗಿತ್ತು. ಎರಡನೆಯದಾಗಿ, ನನಗೆ ಹಿಂದಿ ಭಾಷೆ ಸರಿಯಾಗಿ ಬರದೇ ಇರುವುದು ಮತ್ತು ಭಾಷಾ ಜ್ಞಾನವಿಲ್ಲದೆ ಅಂತಹ ದೊಡ್ಡ ನಗರದಲ್ಲಿ ದಿನಗಳನ್ನು ಹೇಗೆ ಕಳೆಯುವುದು ಎಂಬ ಚಿಂತೆ. ಮೂರನೆಯದಾಗಿ, ದೆಹಲಿಯಂತಹ ದೊಡ್ಡ ಕಚೇರಿಯಲ್ಲಿ ಅಧಿಕಾರಿಯಾಗಿ ಕಾರ್ಯ ನಿರ್ವಹಿಸಲು ಸಾಧ್ಯವೇ ಎಂಬ ಭಯ. ಹೀಗೆ ಯೋಚಿಸುತ್ತಾ ಹೋದಂತೆ ಮುಂದೆ ಬರುವ ಅನಾನುಕೂಲತೆಗಳು ಹೆಚ್ಚುತ್ತಾ ಹೋದಂತೆ ಭಾಸವಾಯಿತು. ನನ್ನ ಮನಸ್ಸಿನಲ್ಲಿ ಆತಂಕದ ಕಾರ್ಮೋಡಗಳು ಕವಿದುಕೊಂಡವು. ದೆಹಲಿ ಜೀವನ ನನ್ನನ್ನು ಹೇಗೆ ಬದಲಾಯಿಸುತ್ತದೆ ಎಂದು ಊಹಿಸಲೂ ಸಾಧ್ಯವಾಗುತ್ತಿರಲಿಲ್ಲ.
ನೀರಿಗೆ ಬಿದ್ದ ಮೇಲೆ ಈಜಲೇಬೇಕಲ್ಲವೇ? ನನ್ನ ಆತ್ಮವಿಶ್ವಾಸವನ್ನು ಗಟ್ಟಿ ಮಾಡಿಕೊಂಡು, ಬಂದದ್ದೆಲ್ಲ ಬರಲಿ, ಆ ಗೋವಿಂದನ ದಯೆ ಇರಲಿ ಎಂದು ನಿಜವಾಗಿಯೂ ಆ ದೇವರ (ಆತ್ಮವಿಶ್ವಾಸ!) ಮೇಲಿನ ಭಕ್ತಿ ನನ್ನ ಮನಸ್ಸಿನಲ್ಲಿ ಬೇರೂರಿತು. ನನ್ನ ಹೆಂಡತಿ ನೀಡಿದ ಧೈರ್ಯ, ಪ್ರೋತ್ಸಾಹ ಮತ್ತು ದೆಹಲಿಗೆ ಬಂದ ಮೇಲೆ ಅವಳು ನೀಡಿದ ಸಹಕಾರ, ದಿನೇ ದಿನೇ ನನ್ನ ಆತ್ಮವಿಶ್ವಾಸವನ್ನು ಹೆಚ್ಚಿಸಿತು.
ಆ ದಿನ ನನ್ನ ಹೆಂಡತಿಯ ಪ್ರತಿಷ್ಠೆಯ ಫಲವೋ ಏನೋ, ನನ್ನ ಜೀವನದ ಶೈಲಿಯನ್ನೇ ಬದಲಾಯಿಸಿದ ಅಂದಿನ ನನ್ನ ಮೊದಲ ಪದೋನ್ನತಿ. ಯಾವುದೇ ಸಮರವನ್ನೂ ಎದುರಿಸುವ ಶಕ್ತಿಯನ್ನು ನನ್ನ ಆತ್ಮವಿಶ್ವಾಸಕ್ಕೆ ನೀಡಿತು. ಅದರ ಫಲವಾಗಿ, ಇಂದು ನಾನು ಅದೇ ಮೈಸೂರು ಕಚೇರಿಯ ಮುಖ್ಯಾಧಿಕಾರಿಯಾಗಿ ಕಾರ್ಯನಿರ್ವಹಿಸಲು ಸಾಧ್ಯವಾಯಿತು. ನನ್ನ ಈ ಯಶಸ್ಸಿನ ಹಿಂದೆ ನನ್ನ ಹೆಂಡತಿಯ ಪ್ರೀತಿ, ತ್ಯಾಗ ಮತ್ತು ಬೆಂಬಲವಿದೆ. ಅವಳಿಲ್ಲದಿದ್ದರೆ ನನ್ನ ಈ ಪಯಣ ಅಪೂರ್ಣವಾಗುತ್ತಿತ್ತು.
***
PROMOTION - Imaginative write-up - Time 1980s
I had been comfortably working as a First Division Clerk in the same office, in the same department, and sitting in the same chair in Mysuru for twelve years. I probably could have set a Guinness World Record if I had worked in that same spot and same chair until retirement, but I didn't get that chance. This was because the wall of the office where I worked collapsed, and the City Corporation declared the building unfit for human habitation or office use. Consequently, our office was relocated to a different place. The tables and chairs from the time of the Mysuru Maharaja were deemed 'scrap,' and we, the old staff, prepared to sit in new chairs in the new location.
The Guinness Record was broken—never mind. I was at least planning on staying permanently settled in Mysuru. However, my wife stubbornly insisted that I must get promoted and become an officer. Thus, it was she, not I, who decided that I should prepare for the office promotion interview. I sat grieving in my mind that my comfortable life had been disrupted.
For me, a dedicated sloth, my wife's pressure began to mount daily, like chanting the Gayatri Mantra: "Study, study." For this purpose, she also came up with various methods.
Every evening, she would wait for me to arrive home. As soon as she saw me, she would greet me with a gentle smile. "Was there a lot of work at the office? Your face looks tired, do you have a headache?" she would ask, pull up a chair for me, and tell me to sit down. Then, she would bend down and untie my shoelaces. Although I understood that this change was born of her love, my heart was not ready to accept it. As I witnessed this scene, old memories resurfaced in my mind.
Flashback
There were times when I would miss the right bus, catch a different one, go everywhere, and then catch yet another bus, finally arriving home an hour late, exhausted—only to find that she was not home. She would be sitting comfortably in a neighbor's house, chatting casually. I, on the other hand, would wait like a heron (ಬಕ ಪಕ್ಷಿ) (for the key), then search—neighbor's house, the house across the street, the second house on the back street—panting and struggling many times over just for the key. Then I found her in the sixth house on the adjacent street. Even Sherlock Holmes, accompanied by Watson, would have needed at least thirty minutes to locate the house.
I would eventually find the house where she was sitting. If anyone had seen my face or responded to my emotions at that time, they would surely have offered sympathy. But she would simply hand the house key to the small children in that house and ask them to give it to me, saying she would be back in five minutes. My patience would shatter. I couldn't fathom how to tolerate her indifference.
And nowadays
But now, the situation had completely changed. When I went to the bathroom to wash my face and came out, the same smile was there. Holding a towel, she would beam and say, "Coffee will be ready in five minutes." For the first time, I started praying to God for the interview date to be postponed by at least a month. This VIP treatment was guaranteed until that day. She would even take me to the prayer room with her because she had to remind God of her vow every day, didn't she? She thought that if I was with her, her influence on God might increase. Questions tormented me: What was the reason for this change? What did she stand to gain by changing me like this?
They say God never abandons devoted worshippers, but He abandoned me. The interview date did not move, and just as she prayed, He granted me the promotion. In both matters, it seems to me that God might have considered the seniority of the worshippers. Perhaps the Lord, who listened to the permanent devotee's plea rather than a new one like me, wasn't worried about membership expansion, or perhaps He considered me only a temporary member.
Finally, my name appeared on the promotion results list, which, for me, was like finding a stone in my sweet dish. The reason? The news that I had been transferred to the distant city of Delhi. Could the tragedy be that she had forgotten to include the transfer matter in her vows to God?
She, however, was overjoyed, announcing to everyone in the town, "We are going to Delhi! The master has received a huge promotion!" But I had no happiness at all. Firstly, the opinion at the office was that once someone leaves Mysuru, the dream of returning might remain just a dream. Secondly, I worried about my poor Hindi skills and how I would spend my days in such a large city without fluency in the language. Thirdly, I was afraid of whether I could even handle the responsibilities of an officer in a large Delhi office. As I kept thinking, the inconveniences ahead seemed to multiply. Clouds of anxiety gathered in my mind. I couldn't even imagine how life in Delhi would change me.
Once you fall into the water, you must swim, right? I hardened my self-confidence, resolved that whatever comes, let it come, and prayed that the grace of Govinda (God) would be upon me. It was at this point that true devotion to God (self-confidence!) took root in my mind. The courage and encouragement my wife gave me, and the cooperation she extended after we arrived in Delhi, steadily increased my self-confidence.
That day—perhaps the result of my wife's ambition—marked my first promotion, which completely changed my lifestyle. It gave my self-confidence the strength to face any battle. As a result of that strength, today, I am able to work as the Chief Officer of that very Mysuru office. Behind this success is my wife's love, sacrifice, and support. Without her, this journey of mine would have been incomplete.
***
No comments:
Post a Comment