%20-%20Edited.jpg)
30 Dec 2013 - thoughts
Growing up, I had the unique privilege of experiencing two vastly different family value systems: one deeply rooted in India and another observed during my time in the United States. This stark dichotomy immediately sparked my curiosity, leading me to explore the psychological underpinnings of these divergent cultural values.
As I reflect on my journey, I realise that the unique cultural fabric of Indian families is woven into the very essence of our being—it’s a process of deep cultural conditioning. To illustrate this phenomenon, I’d like to share a personal anecdote that sheds light on the profound impact this conditioning has had on my values, beliefs, and behaviors.
A Tearful Farewell at Dallas Airport
I was scheduled to return to India on May 14, 2013, after staying with my daughter in the United States for several months. My grandson, having developed a strong bond with me due to the love and affection he witnessed, was heartbroken. The day of my departure from the USA remains etched in my memory. My daughter was visibly upset, struggling to hold back tears, and my grandson was wailing loudly as I stood in the departure lane. He was adamant that either I shouldn't leave him, or that everyone should accompany me to India. Had this scene unfolded in India, some onlookers might have reprimanded us to maintain silence or advised us not to create a spectacle.
An Unexpected Display of American Empathy
I actually felt embarrassed, thinking someone would reprimand us for disturbing them. You may not believe it, but to my surprise, the opposite occurred. At Dallas Airport, I was astonished to witness a poignant display of empathy from the public. Instead of annoyance or disdain, I received heartfelt compliments and words of encouragement. As I stood in the security check line, my daughter and son-in-law waved their emotional goodbye. Strangers approached me, offering kind sentiments: one young woman simply said, "Wonderful family," while another remarked, "Sir, you are truly blessed." A third person said nothing, but her sympathetic expression conveyed a sense of deep understanding and compassion.
The Underlying Cultural Divide
What struck me most was not the love and affection shown by my daughter and grandson (which, ironically, we often take for granted in Indian culture), but the warmth and kindness extended to a complete stranger (myself) by the Americans. Their heartfelt comments revealed a deep-seated longing—a sense of something missing in their own families. It was as if they were collectively wishing for their own families to experience the same love and affection they had witnessed between me and my loved ones.
American Independence and Financial Values
This longing is rooted in American family economics and norms. In the United States, parents typically provide excellent care and support for their children until they complete high school (12th grade). Thereafter, the onus of funding their future education largely falls on the children themselves (excluding cases where affluent families provide support). Generally speaking, American parents tend not to prioritise saving for a child's college education, instead allocating their present income towards necessities, comforts, and luxuries.
Another significant aspect is that American parents (regardless of whether they’re widowed, aged, or single) typically don't expect their adult children to live with them. Conversely, children usually choose not to reside with their parents after completing high school. Instead, they forge their own paths, often taking on part-time jobs while pursuing higher education or entering the full-time workforce. They become financially independent, covering their own expenses and making their own lifestyle choices. This independence is further reinforced by stringent tax laws governing family succession and inheritance. The United States is characterised by a spending economy, where consumption drives growth and individuals prioritise enjoying their present income.
The Indian Model of Continuous Support
In contrast, Indian parents typically continue to support their children until they secure employment, and often long after. This support extends to financial assistance and emotional involvement, sometimes creating tension with the newcomer to the family (the daughter-in-law or son-in-law). We often interfere in our children's lives, expecting them to care for us in our old age or to live with us, thereby blurring the boundaries between parental responsibility and individual independence. Similarly, when a son gets married, he often sets a condition for his bride that his parents will live with them after marriage—notably, not the other way around. This difference exists because we live in a purusha-pradhana samaj (पुरुष प्रधान समाज), a male-dominated society prevalent in Asia.
Views on Remarriage and Blended Families
Another aspect of American culture that I strongly admire is their approach to remarriage, particularly when it involves a divorcee. In such cases, the couple rarely dwells on each other's past. Moreover, children from previous marriages are well cared for until they complete high school, often living with their new parent (stepfather or stepmother). This is a far cry from the societal norms in India, where divorce cases are relatively rare but increasing. As divorce becomes more prevalent in India, it's essential that we adopt a more progressive and accepting attitude towards remarriage and blended families. Conversely, Western nations, where divorce rates are high, could benefit from a decline in such cases, fostering a more stable and supportive family environment.
Seeking a Balanced Middle Ground
In my opinion, both the American/European approach and the Indian approach require modification. I firmly believe that a balanced middle ground is essential, as I am opposed to the extremes represented by both cultures. A more nuanced and adaptable approach would allow individuals to cherish their family bonds while also embracing independence and personal growth. Ultimately, by learning from each other's strengths and weaknesses, we can foster a more harmonious and supportive family environment that benefits everyone.
What aspects of achieving this cultural balance—between familial closeness and personal independence—do you find most challenging?
***
ಎರಡು ತೀವ್ರ ಸ್ವರೂಪದ ಕೌಟುಂಬಿಕ ಮೌಲ್ಯಗಳು
ನಾನು ಬೆಳೆಯುವಾಗ, ಎರಡು ತೀವ್ರವಾಗಿ ಭಿನ್ನವಾದ ಕೌಟುಂಬಿಕ ಮೌಲ್ಯ ವ್ಯವಸ್ಥೆಗಳನ್ನು ಅನುಭವಿಸುವ ಸೌಭಾಗ್ಯ ನನ್ನದಾಗಿತ್ತು: ಒಂದು ಭಾರತೀಯ ಸಂಸ್ಕೃತಿಯಲ್ಲಿ, ಮತ್ತೊಂದು ಅಮೆರಿಕಾದಲ್ಲಿ ಗಮನಿಸಿದ್ದು. ಈ ದ್ವಂದ್ವವು ನನ್ನ ಕುತೂಹಲವನ್ನು ಕೆರಳಿಸಿತು, ಮತ್ತು ಈ ಭಿನ್ನ ಮೌಲ್ಯಗಳ ಮನೋವೈಜ್ಞಾನಿಕ ತಳಹದಿಯನ್ನು ನಾನು ಅನ್ವೇಷಿಸಲು ಪ್ರಾರಂಭಿಸಿದೆ. ನನ್ನ ಪ್ರಯಾಣವನ್ನು ನಾನು ಅವಲೋಕಿಸಿದಾಗ, ಭಾರತೀಯ ಕುಟುಂಬಗಳ ಅನನ್ಯ ಸಾಂಸ್ಕೃತಿಕ ರಚನೆಯು ನಮ್ಮ ಅಸ್ತಿತ್ವದ ಮೂಲಭೂತ ಸಾರದಲ್ಲಿ ಹೆಣೆದುಕೊಂಡಿದೆ ಎಂದು ನಾನು ಅರಿತುಕೊಂಡೆ. ಈ ವಿದ್ಯಮಾನವನ್ನು ವಿವರಿಸಲು, ಸಾಂಸ್ಕೃತಿಕ ಕಂಡೀಷನಿಂಗ್ ನಮ್ಮ ಮೌಲ್ಯಗಳು, ನಂಬಿಕೆಗಳು ಮತ್ತು ವರ್ತನೆಗಳ ಮೇಲೆ ಬೀರುವ ಆಳವಾದ ಪರಿಣಾಮವನ್ನು ಎತ್ತಿ ತೋರಿಸುವ ವೈಯಕ್ತಿಕ ಅನುಭವವನ್ನು ಹಂಚಿಕೊಳ್ಳಲು ಬಯಸುತ್ತೇನೆ.
ನಾನು ಯುನೈಟೆಡ್ ಸ್ಟೇಟ್ಸ್ನಲ್ಲಿ ನನ್ನ ಮಗಳೊಂದಿಗೆ ಹಲವಾರು ತಿಂಗಳುಗಳ ಕಾಲ ಇದ್ದ ನಂತರ, ಮೇ 14, 2013 ರಂದು ಭಾರತಕ್ಕೆ ಮರಳಲು ನಿಗದಿಯಾಗಿತ್ತು. ನನ್ನ ಮೇಲಿನ ನನ್ನ ಮಗಳ ಪ್ರೀತಿ ಮತ್ತು ವಾತ್ಸಲ್ಯವು ನನ್ನ ಮೊಮ್ಮಗನ ಗಮನಕ್ಕೆ ಬಾರದೆ ಇರಲಿಲ್ಲ, ಮತ್ತು ಆತ ನನ್ನೊಂದಿಗೆ ಬಲವಾದ ಬಂಧವನ್ನು ಬೆಳೆಸಿಕೊಂಡಿದ್ದ. ಯುಎಸ್ಎಯಿಂದ ನಾನು ಹೊರಡುವ ದಿನವು ನನ್ನ ನೆನಪಿನಲ್ಲಿ ಅಚ್ಚೊತ್ತಿದೆ. ನನ್ನ ಮಗಳು ಕಣ್ಣೀರನ್ನು ತಡೆಹಿಡಿಯಲು ಹೆಣಗಾಡುತ್ತಿದ್ದಳು ಮತ್ತು ನೋಡುಗರಿಗೆ ಅದು ಸ್ಪಷ್ಟವಾಗಿ ಗೋಚರಿಸುತ್ತಿತ್ತು. ಇನ್ನೊಂದೆಡೆ, ನಾನು ನಿರ್ಗಮನದ ಸಾಲಿನಲ್ಲಿ ನಿಂತಾಗ ನನ್ನ ಮೊಮ್ಮಗ ಜೋರಾಗಿ ಅಳುತ್ತಿದ್ದ. ನಾನು ಅವನನ್ನು ಬಿಟ್ಟು ಹೋಗಬಾರದು ಅಥವಾ ಎಲ್ಲರೂ ನನ್ನೊಂದಿಗೆ ಭಾರತಕ್ಕೆ ಬರಬೇಕು ಎಂದು ಹಠ ಹಿಡಿದಿದ್ದ. ಈ ದೃಶ್ಯ ಭಾರತದಲ್ಲಿ ನಡೆದಿರುತ್ತಿದ್ದರೆ, ಮೌನ ಕಾಯ್ದುಕೊಳ್ಳುವಂತೆ ಅಥವಾ ದೃಶ್ಯವನ್ನು ಸೃಷ್ಟಿಸದಂತೆ ಕೆಲವು ನೋಡುಗರು ನಮ್ಮನ್ನು ಖಂಡಿಸುತ್ತಿದ್ದರು.
ನಾನು ಕೂಡ ಮುಜುಗರಕ್ಕೊಳಗಾಗಿದ್ದೆ, ಯಾರಾದರೂ ನಮ್ಮನ್ನು ಗದರಿಸಬಹುದೆಂದು ಯೋಚಿಸಿದೆ. ನೀವು ನಂಬದಿರಬಹುದು, ಆದರೆ ನನ್ನ ಆಶ್ಚರ್ಯಕ್ಕೆ, ಈ ಕೆಳಗಿನ ಘಟನೆ ನಿಜವಾಗಿ ನಡೆಯಿತು.
ಡಲ್ಲಾಸ್ ವಿಮಾನ ನಿಲ್ದಾಣದಲ್ಲಿ, ಸಾರ್ವಜನಿಕರಿಂದ ವ್ಯಕ್ತವಾದ ಗಮನಾರ್ಹವಾದ ಸಹಾನುಭೂತಿಯ ಪ್ರದರ್ಶನವನ್ನು ಕಂಡು ನಾನು ಆಶ್ಚರ್ಯಚಕಿತನಾದೆ. ಕಿರಿಕಿರಿ ಅಥವಾ ತಿರಸ್ಕಾರಕ್ಕೆ ಬದಲಾಗಿ, ನಾನು ಹೃತ್ಪೂರ್ವಕ ಮೆಚ್ಚುಗೆ ಮತ್ತು ಪ್ರೋತ್ಸಾಹದ ಮಾತುಗಳನ್ನು ಸ್ವೀಕರಿಸಿದೆ. ನಾನು ಭದ್ರತಾ ತಪಾಸಣಾ ಸಾಲಿನಲ್ಲಿ ನಿಂತಾಗ, ನನ್ನ ಮಗಳು ಮತ್ತು ಅಳಿಯ ವಿದಾಯ ಹೇಳಿದರು, ಅವರ ಭಾವನಾತ್ಮಕ ಬೀಳ್ಕೊಡುಗೆ ನಮ್ಮ ಸುತ್ತಲಿನವರಿಗೆ ಸ್ಪಷ್ಟವಾಗಿತ್ತು. ಅಪರಿಚಿತರು ನನ್ನ ಬಳಿಗೆ ಬಂದು ದಯೆಯ ಮಾತುಗಳನ್ನು ಹೇಳಿದರು: ಒಬ್ಬ ಯುವತಿ ಸರಳವಾಗಿ, "ಅದ್ಭುತ ಕುಟುಂಬ," ಎಂದಳು, ಮತ್ತೊಬ್ಬರು, "ಸರ್, ನೀವು ನಿಜವಾಗಿಯೂ ಆಶೀರ್ವದಿಸಲ್ಪಟ್ಟಿದ್ದೀರಿ," ಎಂದು ಹೇಳಿದರು. ಮೂರನೆಯ ವ್ಯಕ್ತಿ ಏನನ್ನೂ ಹೇಳಲಿಲ್ಲ, ಆದರೆ ಅವರ ಸಹಾನುಭೂತಿಯ ಅಭಿವ್ಯಕ್ತಿಯು ಅರ್ಥಪೂರ್ಣವಾಗಿತ್ತು, ಅದು ತಿಳುವಳಿಕೆ ಮತ್ತು ಕರುಣೆಯ ಭಾವನೆಯನ್ನು ತಿಳಿಸಿತು.
ಆದರೆ, ನನ್ನ ಮಗಳು ಮತ್ತು ಮೊಮ್ಮಗ ತೋರಿಸಿದ ಪ್ರೀತಿ ಮತ್ತು ವಾತ್ಸಲ್ಯಕ್ಕಿಂತ (ಭಾರತೀಯ ಸಂಸ್ಕೃತಿಯ ಪ್ರಕಾರ ನಾವು ಸಾಮಾನ್ಯವಾಗಿ ಅದನ್ನು ಸಹಜವೆಂದು ಭಾವಿಸುತ್ತೇವೆ), ಅಮೆರಿಕನ್ನರು ಸಂಪೂರ್ಣ ಅಪರಿಚಿತರಿಗೆ (ನನಗೆ) ತೋರಿಸಿದ ಪ್ರೀತಿ ಮತ್ತು ದಯೆಯೇ ನನ್ನನ್ನು ಹೆಚ್ಚು ಆಕರ್ಷಿಸಿತು. ಅವರ ಹೃತ್ಪೂರ್ವಕ ಮಾತುಗಳು ಆಳವಾದ ಬಯಕೆಯನ್ನು ಬಹಿರಂಗಪಡಿಸಿದವು—ಅವರ ಸ್ವಂತ ಕುಟುಂಬಗಳಲ್ಲಿ ಏನೋ ಕೊರತೆಯಿದೆ ಎಂಬ ಭಾವನೆ. ನನ್ನ ಮತ್ತು ನನ್ನ ಪ್ರೀತಿಪಾತ್ರರ ನಡುವೆ ಅವರು ಕಂಡ ಅದೇ ಪ್ರೀತಿ ಮತ್ತು ವಾತ್ಸಲ್ಯವನ್ನು ತಮ್ಮ ಕುಟುಂಬಗಳೂ ಅನುಭವಿಸಬೇಕೆಂದು ಅವರು ಬಯಸುತ್ತಿದ್ದರು.
ಇದಕ್ಕೆ ಕಾರಣವೇನೆಂದರೆ, ಯುನೈಟೆಡ್ ಸ್ಟೇಟ್ಸ್ನಲ್ಲಿ, ಮಕ್ಕಳು ಪ್ರೌಢಶಾಲೆಯನ್ನು (12 ನೇ ತರಗತಿ) ಪೂರ್ಣಗೊಳಿಸುವವರೆಗೆ ಪೋಷಕರು ಸಾಮಾನ್ಯವಾಗಿ ಅತ್ಯುತ್ತಮ ಆರೈಕೆ ಮತ್ತು ಬೆಂಬಲವನ್ನು ನೀಡುತ್ತಾರೆ. ಅದರ ನಂತರ, ಅವರ ಭವಿಷ್ಯದ ಶಿಕ್ಷಣಕ್ಕೆ ಹಣಕಾಸು ಒದಗಿಸುವ ಜವಾಬ್ದಾರಿಯು ಹೆಚ್ಚಾಗಿ ಮಕ್ಕಳ ಮೇಲೆಯೇ ಬೀಳುತ್ತದೆ (ಶ್ರೀಮಂತ ಕುಟುಂಬಗಳು ಬೆಂಬಲವನ್ನು ನೀಡುವುದನ್ನು ಮುಂದುವರಿಸಬಹುದಾದ ಕೆಲವು ಪ್ರಕರಣಗಳನ್ನು ಹೊರತುಪಡಿಸಿ). ಸಾಮಾನ್ಯವಾಗಿ ಹೇಳುವುದಾದರೆ, ಅಮೆರಿಕಾದ ಪೋಷಕರು ತಮ್ಮ ಮಕ್ಕಳ ಕಾಲೇಜು ಶಿಕ್ಷಣಕ್ಕಾಗಿ ಉಳಿತಾಯ ಮಾಡುವುದಕ್ಕೆ ಆದ್ಯತೆ ನೀಡುವುದಿಲ್ಲ, ಬದಲಿಗೆ ತಮ್ಮ ಆದಾಯವನ್ನು ಅಗತ್ಯ ವಸ್ತುಗಳು, ಸೌಕರ್ಯಗಳು ಮತ್ತು ಐಷಾರಾಮಿಗಳಿಗೆ ಹಂಚಿಕೆ ಮಾಡುತ್ತಾರೆ.
ನಾನು ಒತ್ತಿಹೇಳಲು ಬಯಸುವ ಇನ್ನೊಂದು ಪ್ರಮುಖ ಅಂಶವೆಂದರೆ, ಸಾಮಾನ್ಯವಾಗಿ, ಅಮೆರಿಕಾದ ಪೋಷಕರು (ಅವರು ವಿಧವೆಯಾಗಿರಲಿ, ವಯಸ್ಸಾದವರಾಗಿರಲಿ, ಏಕ ಪೋಷಕರಾಗಿರಲಿ ಅಥವಾ ಇನ್ನಾವುದೇ ಆಗಿರಲಿ) ವಯಸ್ಕರಾದ ನಂತರ ತಮ್ಮ ಮಕ್ಕಳು ತಮ್ಮೊಂದಿಗೆ ವಾಸಿಸಬೇಕೆಂದು ಸಾಮಾನ್ಯವಾಗಿ ನಿರೀಕ್ಷಿಸುವುದಿಲ್ಲ. ಇದಕ್ಕೆ ವಿರುದ್ಧವಾಗಿ, ಮಕ್ಕಳು ಸಾಮಾನ್ಯವಾಗಿ ಪ್ರೌಢಶಾಲೆಯನ್ನು ಪೂರ್ಣಗೊಳಿಸಿದ ನಂತರ ಪೋಷಕರೊಂದಿಗೆ ವಾಸಿಸದಿರಲು ನಿರ್ಧರಿಸುತ್ತಾರೆ. ಬದಲಿಗೆ, ಅವರು ತಮ್ಮದೇ ಆದ ಮಾರ್ಗಗಳನ್ನು ರೂಪಿಸಿಕೊಳ್ಳುತ್ತಾರೆ, ಸಾಮಾನ್ಯವಾಗಿ ಉನ್ನತ ಶಿಕ್ಷಣವನ್ನು ಮುಂದುವರಿಸುವಾಗ ಅಥವಾ ಪೂರ್ಣ ಸಮಯದ ಕೆಲಸಕ್ಕೆ ಪ್ರವೇಶಿಸುವಾಗ ಅರೆಕಾಲಿಕ ಉದ್ಯೋಗಗಳನ್ನು ತೆಗೆದುಕೊಳ್ಳುತ್ತಾರೆ. ಅವರು ಆರ್ಥಿಕವಾಗಿ ಸ್ವತಂತ್ರರಾಗುತ್ತಾರೆ, ತಮ್ಮದೇ ಆದ ವೆಚ್ಚಗಳನ್ನು ಭರಿಸುತ್ತಾರೆ ಮತ್ತು ತಮ್ಮದೇ ಆದ ಜೀವನಶೈಲಿಯ ಆಯ್ಕೆಗಳನ್ನು ಮಾಡುತ್ತಾರೆ. ಕುಟುಂಬದ ಉತ್ತರಾಧಿಕಾರ ಮತ್ತು ಆನುವಂಶಿಕತೆಯನ್ನು ನಿಯಂತ್ರಿಸುವ ಕಠಿಣ ತೆರಿಗೆ ಕಾನೂನುಗಳಿಂದ ಈ ಸ್ವಾತಂತ್ರ್ಯವನ್ನು ಮತ್ತಷ್ಟು ಬಲಪಡಿಸಲಾಗಿದೆ. ಯುನೈಟೆಡ್ ಸ್ಟೇಟ್ಸ್ ಒಂದು ಖರ್ಚು ಮಾಡುವ ಆರ್ಥಿಕತೆಯಿಂದ (spending economy) ನಿರೂಪಿಸಲ್ಪಟ್ಟಿದೆ, ಅಲ್ಲಿ ಬಳಕೆ (consumption) ಬೆಳವಣಿಗೆಯನ್ನು ಹೆಚ್ಚಿಸುತ್ತದೆ ಮತ್ತು ವ್ಯಕ್ತಿಗಳು ತಮ್ಮ ಪ್ರಸ್ತುತ ಆದಾಯವನ್ನು ಆನಂದಿಸಲು ಆದ್ಯತೆ ನೀಡುತ್ತಾರೆ.
ಇದಕ್ಕೆ ವ್ಯತಿರಿಕ್ತವಾಗಿ, ಭಾರತೀಯ ಪೋಷಕರು ಸಾಮಾನ್ಯವಾಗಿ ತಮ್ಮ ಮಕ್ಕಳು ಉದ್ಯೋಗವನ್ನು ಖಚಿತಪಡಿಸಿಕೊಳ್ಳುವವರೆಗೆ ಮತ್ತು ಆಗಾಗ್ಗೆ ಅದರ ನಂತರವೂ ಅವರಿಗೆ ಬೆಂಬಲ ನೀಡುವುದನ್ನು ಮುಂದುವರಿಸುತ್ತಾರೆ. ಈ ಬೆಂಬಲವು ಆರ್ಥಿಕ ನೆರವು ಮತ್ತು ಭಾವನಾತ್ಮಕ ಒಳಗೊಳ್ಳುವಿಕೆಗೆ ವಿಸ್ತರಿಸುತ್ತದೆ, ಇದು ಕೆಲವೊಮ್ಮೆ ಕುಟುಂಬಕ್ಕೆ ಹೊಸದಾಗಿ ಬಂದವರೊಂದಿಗೆ (ಸೊಸೆ ಅಥವಾ ಅಳಿಯ) ಉದ್ವಿಗ್ನತೆಯನ್ನು ಉಂಟುಮಾಡುತ್ತದೆ. ನಾವು ಆಗಾಗ್ಗೆ ನಮ್ಮ ಮಕ್ಕಳ ಜೀವನದಲ್ಲಿ ಹಸ್ತಕ್ಷೇಪ ಮಾಡುತ್ತೇವೆ, ನಮ್ಮ ವೃದ್ಧಾಪ್ಯದಲ್ಲಿ ನಮ್ಮನ್ನು ನೋಡಿಕೊಳ್ಳಲು ಅಥವಾ ನಮ್ಮೊಂದಿಗೆ ವಾಸಿಸಲು ನಿರೀಕ್ಷಿಸುತ್ತೇವೆ, ಆ ಮೂಲಕ ಪೋಷಕರ ಜವಾಬ್ದಾರಿ ಮತ್ತು ವೈಯಕ್ತಿಕ ಸ್ವಾತಂತ್ರ್ಯದ ನಡುವಿನ ಗಡಿಗಳನ್ನು ಮಸುಕಾಗಿಸುತ್ತೇವೆ. ಅಂತೆಯೇ, ಮಗನ ಮದುವೆಯಾದಾಗ, ಆತನು ತನ್ನ ಪೋಷಕರು ಮದುವೆಯ ನಂತರ ತಮ್ಮೊಂದಿಗೆ ವಾಸಿಸುತ್ತಾರೆ ಎಂಬ ಷರತ್ತನ್ನು ತನ್ನ ವಧುವಿಗೆ ಇಡುತ್ತಾನೆ—ಗಮನಾರ್ಹವಾಗಿ, ಇದಕ್ಕೆ ವಿರುದ್ಧವಾಗಿ ಎಂದಿಗೂ ಇರುವುದಿಲ್ಲ. ಈ ವ್ಯತ್ಯಾಸವು ಏಷ್ಯಾ ಖಂಡದಲ್ಲಿ ಪ್ರಚಲಿತದಲ್ಲಿರುವ 'ಪುರುಷ ಪ್ರಧಾನ ಸಮಾಜ' ದಲ್ಲಿ ನಾವು ಬದುಕುತ್ತಿರುವುದರಿಂದ ಇದೆ.
ನಾನು ಅಮೆರಿಕನ್ ಸಂಸ್ಕೃತಿಯ ಮತ್ತೊಂದು ಅಂಶವನ್ನು ಬಲವಾಗಿ ಮೆಚ್ಚುತ್ತೇನೆ, ಅದು ಪುನರ್ವಿವಾಹಕ್ಕೆ, ವಿಶೇಷವಾಗಿ ವಿಚ್ಛೇದನ ಪಡೆದವರ ವಿಷಯದಲ್ಲಿ ಅವರ ವಿಧಾನ. ಅಂತಹ ಸಂದರ್ಭಗಳಲ್ಲಿ, ದಂಪತಿಗಳು ಪರಸ್ಪರರ ಭೂತಕಾಲದ ಬಗ್ಗೆ ವಿರಳವಾಗಿ ಯೋಚಿಸುತ್ತಾರೆ. ಮೇಲಾಗಿ, ಹಿಂದಿನ ಮದುವೆಗಳಿಂದ ಆದ ಮಕ್ಕಳನ್ನು ಪ್ರೌಢಶಾಲೆಯನ್ನು ಪೂರ್ಣಗೊಳಿಸುವವರೆಗೆ ಚೆನ್ನಾಗಿ ನೋಡಿಕೊಳ್ಳಲಾಗುತ್ತದೆ, ಅವರು ಸಾಮಾನ್ಯವಾಗಿ ತಮ್ಮ ಹೊಸ ಪೋಷಕರೊಂದಿಗೆ (ಮಲತಂದೆ ಅಥವಾ ಮಲತಾಯಿ) ವಾಸಿಸುತ್ತಾರೆ. ಇದು ಭಾರತದಲ್ಲಿನ ಸಾಮಾಜಿಕ ರೂಢಿಗಳಿಗೆ ತೀರಾ ಭಿನ್ನವಾಗಿದೆ, ಅಲ್ಲಿ ವಿಚ್ಛೇದನ ಪ್ರಕರಣಗಳು ತುಲನಾತ್ಮಕವಾಗಿ ವಿರಳವಾಗಿದ್ದರೂ, ಹೆಚ್ಚುತ್ತಿವೆ. ಭಾರತದಲ್ಲಿ ವಿಚ್ಛೇದನವು ಹೆಚ್ಚು ಪ್ರಚಲಿತವಾಗುತ್ತಿದ್ದಂತೆ, ಪುನರ್ವಿವಾಹ ಮತ್ತು ಸಂಯೋಜಿತ ಕುಟುಂಬಗಳ ಕಡೆಗೆ ನಾವು ಹೆಚ್ಚು ಪ್ರಗತಿಪರ ಮತ್ತು ಸ್ವೀಕಾರಾರ್ಹ ಮನೋಭಾವವನ್ನು ಅಳವಡಿಸಿಕೊಳ್ಳುವುದು ಅತ್ಯಗತ್ಯ. ಇದಕ್ಕೆ ವಿರುದ್ಧವಾಗಿ, ವಿಚ್ಛೇದನ ದರಗಳು ಹೆಚ್ಚಿರುವ ಪಾಶ್ಚಾತ್ಯ ರಾಷ್ಟ್ರಗಳು ಅಂತಹ ಪ್ರಕರಣಗಳ ಇಳಿಕೆಯಿಂದ ಪ್ರಯೋಜನ ಪಡೆಯಬಹುದು, ಹೆಚ್ಚು ಸ್ಥಿರ ಮತ್ತು ಬೆಂಬಲದ ಕೌಟುಂಬಿಕ ವಾತಾವರಣವನ್ನು ಪೋಷಿಸಬಹುದು.
ನನ್ನ ಅಭಿಪ್ರಾಯದಲ್ಲಿ, ಅಮೆರಿಕನ್/ಯುರೋಪಿಯನ್ ವಿಧಾನ ಮತ್ತು ಭಾರತೀಯ ವಿಧಾನ ಎರಡಕ್ಕೂ ಮಾರ್ಪಾಡು ಅಗತ್ಯವಿದೆ. ನಾನು ಸಮತೋಲಿತ ಮಧ್ಯಮ ಮಾರ್ಗವು ಅತ್ಯಗತ್ಯ ಎಂದು ಬಲವಾಗಿ ನಂಬುತ್ತೇನೆ, ಏಕೆಂದರೆ ನಾನು ಎರಡೂ ಸಂಸ್ಕೃತಿಗಳು ಪ್ರತಿನಿಧಿಸುವ ವಿಪರೀತಗಳಿಗೆ ವಿರುದ್ಧವಾಗಿದ್ದೇನೆ. ಹೆಚ್ಚು ಸೂಕ್ಷ್ಮ ಮತ್ತು ಹೊಂದಿಕೊಳ್ಳುವ ವಿಧಾನವು ವ್ಯಕ್ತಿಗಳಿಗೆ ತಮ್ಮ ಕುಟುಂಬ ಬಂಧಗಳನ್ನು ಪಾಲಿಸಲು ಅವಕಾಶ ನೀಡುತ್ತದೆ, ಅದೇ ಸಮಯದಲ್ಲಿ ಸ್ವಾತಂತ್ರ್ಯ ಮತ್ತು ವೈಯಕ್ತಿಕ ಬೆಳವಣಿಗೆಯನ್ನು ಅಳವಡಿಸಿಕೊಳ್ಳಲು ಸಾಧ್ಯವಾಗುತ್ತದೆ. ಅಂತಿಮವಾಗಿ, ಪರಸ್ಪರರ ಸಾಮರ್ಥ್ಯ ಮತ್ತು ದೌರ್ಬಲ್ಯಗಳಿಂದ ಕಲಿಯುವ ಮೂಲಕ, ನಾವು ಎಲ್ಲರಿಗೂ ಪ್ರಯೋಜನಕಾರಿಯಾದ ಹೆಚ್ಚು ಸಾಮರಸ್ಯದ ಮತ್ತು ಬೆಂಬಲದ ಕೌಟುಂಬಿಕ ವಾತಾವರಣವನ್ನು ಪೋಷಿಸಬಹುದು.
ಈ ಸಾಂಸ್ಕೃತಿಕ ಸಮತೋಲನದ ಯಾವ ಅಂಶಗಳನ್ನು ಸಾಧಿಸುವುದು ನಿಮಗೆ ಹೆಚ್ಚು ಸವಾಲಿನ ಸಂಗತಿಯಾಗಿದೆ?
***
end- ನಡೆದದ್ದು thoughts documented sometime December 2013
.
go back to...
click--> LINKS TO ARTICLES
...
