30 Oct 2024 - thoughts
Malegalalli Madumagalu is a novel written by Jnanapeetha awardee and Rashtrakavi Kuvempu (K V Puttappa) in 1967. This thought-provoking Kannada novel explores the complexities of relationships and societal expectations. The novel was adapted into a 9-hour-long Kannada play, first showcased in 2010 at Rangayana, Mysore. The play's poignant storyline, coupled with memorable performances, makes it a compelling watch. With its nuanced portrayal of human emotions, the play leaves a lasting impact on the audience. Directed by C. Basavalingaiah during Lingadevaru Halemane's tenure as director of Rangayana, the play is a testament to the enduring power of Kuvempu's work. Notably, Basavalingaiah served as the director of Rangayana from 1997 to 2002.
Notably, the play is staged live in an outdoor setting, meticulously recreating in a very large area a village atmosphere that immerses the audience in the performance. This unique setting allows the audience to experience the story in a more organic and engaging way.
The play boasts outstanding performances from its entire cast, contributing to its immense success and subsequent increase in the number of shows. The collective talent of the actors has clearly resonated with audiences, cementing the play's popularity.
Part.2
The play was adapted into a YouTube serial in Kannada, produced and directed by C. Chandrashekar. The first episode of the serial premiered on January 10, 2020.
I recently watched 'Malegalalli Madumagalu' and found the cycle episode in Serial 7. In my opinion, the introduction could have been more engaging. However, my overall experience with the serial was disappointing. Despite watching only 10 minutes, I was underwhelmed by the amateurish production quality, dialogue delivery, acting, and direction, especially considering it was filmed around five years ago. The low production values and subpar performances detracted from my viewing experience.
Bicycle usage in the latter part of the 1960s: The novel includes a funny part on bicycles. Bicycles were a staple in Indian towns and urban areas during this period, offering an affordable alternative to cars. They gained widespread acceptance, particularly during the 1960s and 1970s. However, their usage has significantly declined over the years, and today, bicycles are mainly used by middle and high school students.
Unfortunately, the director, Chandrashekar, missed an opportunity to capitalize on the humorous potential of the bicycle episode, which could have added a rich layer of comedy to the narrative.
Conclusion
In contrast, the exceptional filmmaking of the 1970s, as seen in classics like Samskara (1970), Vamsha Vruksha, Chomana Dudi, and Ghatashraddha, set a high standard for storytelling and cinematography. Renowned directors such as B.V. Karanth, Girish Karnad, Girish Kasaravalli, and G.V. Iyer showcased outstanding craftsmanship, elevating the art of Indian cinema. Their innovative approaches to narrative and visuals continue to inspire filmmakers to this day.
Those were indeed impactful times for Kannada cinema and television. Shankar Nag, T.S. Nagabharana, and T.N. Sitharam made significant contributions to the medium, using their storytelling to convey meaningful messages and resonate with audiences.
Girish Kasaravalli's Akramana (1979) is a notable example, with its unique blend of storytelling and cinematography. The fact that it was partially filmed near your home in Krishnamurthy Puram, Mysore, adds a personal touch to the memory. Kasaravalli's work has been widely acclaimed, and his films often explored complex themes and human emotions. The introduction at 2:45 minutes is particularly noteworthy. It's a beautifully crafted scene, reminiscent of Girish Kasaravalli's exceptional direction in his 1979 film.
Despite advancements in technology, contemporary movies and serials often fall short of the excellence achieved by their predecessors. The gap between innovation and artistry has become increasingly apparent, with many modern productions prioritizing flashy visuals over compelling storytelling and nuanced character development.
***
ಮಲೆಗಳಲ್ಲಿ ಮದುಮಗಳು: ಕುವೆಂಪು ಕೃತಿ ಮತ್ತು ಅದರ ರೂಪಾಂತರ
'ಜ್ಞಾನಪೀಠ' ಪ್ರಶಸ್ತಿ ವಿಜೇತ ಹಾಗೂ ರಾಷ್ಟ್ರಕವಿ ಕುವೆಂಪು (ಕೆ.ವಿ. ಪುಟ್ಟಪ್ಪ) ಅವರು ೧೯೬೭ ರಲ್ಲಿ ಬರೆದ ಕಾದಂಬರಿ 'ಮಲೆಗಳಲ್ಲಿ ಮದುಮಗಳು'. ಈ ಚಿಂತನಪ್ರಧಾನ ಕನ್ನಡ ಕಾದಂಬರಿ ಸಂಬಂಧಗಳ ಸಂಕೀರ್ಣತೆ ಮತ್ತು ಸಾಮಾಜಿಕ ನಿರೀಕ್ಷೆಗಳನ್ನು ಪರಿಶೋಧಿಸುತ್ತದೆ. ಈ ಕಾದಂಬರಿಯನ್ನು ಒಂಬತ್ತು ಗಂಟೆಗಳ ಕಾಲದ ಕನ್ನಡ ನಾಟಕವನ್ನಾಗಿ ರೂಪಾಂತರಿಸಲಾಯಿತು. ಇದು ಮೊದಲು ೨೦೧೦ ರಲ್ಲಿ ಮೈಸೂರಿನ ರಂಗಾಯಣದಲ್ಲಿ ಪ್ರದರ್ಶನಗೊಂಡಿತು. ನಾಟಕದ ಹೃದಯಸ್ಪರ್ಶಿ ಕಥಾವಸ್ತು, ಸ್ಮರಣೀಯ ಪ್ರದರ್ಶನಗಳೊಂದಿಗೆ ಸೇರಿ, ಅದನ್ನು ನೋಡಲೇಬೇಕಾದ ಪ್ರಬಲ ಕೃತಿಯನ್ನಾಗಿ ಮಾಡಿದೆ. ಮಾನವೀಯ ಭಾವನೆಗಳ ಸೂಕ್ಷ್ಮ ಚಿತ್ರಣದೊಂದಿಗೆ, ಈ ನಾಟಕವು ಪ್ರೇಕ್ಷಕರ ಮೇಲೆ ಶಾಶ್ವತವಾದ ಪರಿಣಾಮ ಬೀರುತ್ತದೆ. ರಂಗಾಯಣದ ನಿರ್ದೇಶಕರಾಗಿದ್ದ ಲಿಂಗದೇವರು ಹಳೇಮನೆ ಅವರ ಅವಧಿಯಲ್ಲಿ ಸಿ. ಬಸವಲಿಂಗಯ್ಯನವರು ನಿರ್ದೇಶಿಸಿದ ಈ ನಾಟಕವು ಕುವೆಂಪು ಅವರ ಕೃತಿಯ ಶಾಶ್ವತ ಶಕ್ತಿಗೆ ಸಾಕ್ಷಿಯಾಗಿದೆ. ಗಮನಾರ್ಹವಾಗಿ, ಬಸವಲಿಂಗಯ್ಯನವರು ೧೯೯೭ ರಿಂದ ೨೦೦೨ ರವರೆಗೆ ರಂಗಾಯಣದ ನಿರ್ದೇಶಕರಾಗಿ ಸೇವೆ ಸಲ್ಲಿಸಿದ್ದರು.
ಗಮನಾರ್ಹವಾಗಿ, ಈ ನಾಟಕವನ್ನು ಬಯಲು ರಂಗಮಂದಿರದಲ್ಲಿ ನೇರ ಪ್ರದರ್ಶನ ಮಾಡಲಾಗುತ್ತದೆ. ಒಂದು ದೊಡ್ಡ ಪ್ರದೇಶದಲ್ಲಿ ಗ್ರಾಮೀಣ ವಾತಾವರಣವನ್ನು ಸೂಕ್ಷ್ಮವಾಗಿ ಮರುಸೃಷ್ಟಿಸಿ, ಪ್ರೇಕ್ಷಕರನ್ನು ಪ್ರದರ್ಶನದಲ್ಲಿ ಮುಳುಗಿಸುವಂತೆ ಮಾಡಲಾಗುತ್ತದೆ. ಈ ಅನನ್ಯ ವಿನ್ಯಾಸವು ಪ್ರೇಕ್ಷಕರಿಗೆ ಕಥೆಯನ್ನು ಹೆಚ್ಚು ನೈಜ ಮತ್ತು ಆಕರ್ಷಕ ರೀತಿಯಲ್ಲಿ ಅನುಭವಿಸಲು ಅನುವು ಮಾಡಿಕೊಡುತ್ತದೆ.
ಈ ನಾಟಕವು ತನ್ನ ಇಡೀ ಕಲಾವಿದರ ಬಳಗದಿಂದ ಅತ್ಯುತ್ತಮ ಪ್ರದರ್ಶನಗಳನ್ನು ಹೊಂದಿದೆ, ಇದು ಅದರ ಅಗಾಧ ಯಶಸ್ಸು ಮತ್ತು ನಂತರದ ಪ್ರದರ್ಶನಗಳ ಸಂಖ್ಯೆಯ ಹೆಚ್ಚಳಕ್ಕೆ ಕಾರಣವಾಯಿತು. ನಟರ ಸಾಮೂಹಿಕ ಪ್ರತಿಭೆ ಪ್ರೇಕ್ಷಕರೊಂದಿಗೆ ಸ್ಪಷ್ಟವಾಗಿ ಅನುರಣಿಸಿದ್ದು, ನಾಟಕದ ಜನಪ್ರಿಯತೆಯನ್ನು ಗಟ್ಟಿಗೊಳಿಸಿದೆ.
ಭಾಗ ೨
ಈ ನಾಟಕವನ್ನು ಸಿ. ಚಂದ್ರಶೇಖರ್ ಅವರ ನಿರ್ಮಾಣ ಮತ್ತು ನಿರ್ದೇಶನದಲ್ಲಿ ಕನ್ನಡದ ಯೂಟ್ಯೂಬ್ ಧಾರಾವಾಹಿಯಾಗಿ ರೂಪಾಂತರಿಸಲಾಯಿತು. ಧಾರಾವಾಹಿಯ ಮೊದಲ ಕಂತು ಜನವರಿ ೧೦, ೨೦೨೦ ರಂದು ಪ್ರಸಾರವಾಯಿತು.
ನಾನು ಇತ್ತೀಚೆಗೆ 'ಮಲೆಗಳಲ್ಲಿ ಮದುಮಗಳು' ಧಾರಾವಾಹಿಯನ್ನು ವೀಕ್ಷಿಸಿದೆ ಮತ್ತು ಸೈಕಲ್ನ ಪ್ರಸಂಗವನ್ನು ಸೀರಿಯಲ್ ೭ ರಲ್ಲಿ ಕಂಡೆ. ನನ್ನ ಅಭಿಪ್ರಾಯದಲ್ಲಿ, ಅದರ ಪ್ರಸ್ತಾವನೆ (introduction) ಹೆಚ್ಚು ಆಕರ್ಷಕವಾಗಿರಬಹುದಿತ್ತು. ಆದಾಗ್ಯೂ, ಧಾರಾವಾಹಿಯೊಂದಿಗಿನ ನನ್ನ ಒಟ್ಟಾರೆ ಅನುಭವವು ನಿರಾಶಾದಾಯಕವಾಗಿತ್ತು. ನಾನು ಕೇವಲ ೧೦ ನಿಮಿಷಗಳನ್ನು ನೋಡಿದರೂ, ಸುಮಾರು ಐದು ವರ್ಷಗಳ ಹಿಂದೆ ಚಿತ್ರೀಕರಿಸಲಾಗಿದೆ ಎಂದು ಪರಿಗಣಿಸಿದರೆ, ಅದರ ಅಮೆಚೂರ್ ನಿರ್ಮಾಣ ಗುಣಮಟ್ಟ, ಸಂಭಾಷಣಾ ಶೈಲಿ, ನಟನೆ ಮತ್ತು ನಿರ್ದೇಶನದಿಂದ ನನಗೆ ನಿರಾಶೆಯಾಯಿತು. ಕಡಿಮೆ ನಿರ್ಮಾಣ ಮೌಲ್ಯಗಳು ಮತ್ತು ಕಳಪೆ ಪ್ರದರ್ಶನಗಳು ನನ್ನ ವೀಕ್ಷಣೆಯ ಅನುಭವವನ್ನು ಕುಗ್ಗಿಸಿದವು.
೧೯೬೦ ರ ದಶಕದ ಉತ್ತರಾರ್ಧದಲ್ಲಿ ಸೈಕಲ್ ಬಳಕೆ: ಈ ಕಾದಂಬರಿಯಲ್ಲಿ ಸೈಕಲ್ಗಳ ಬಗ್ಗೆ ಒಂದು ತಮಾಷೆಯ ಭಾಗವಿದೆ. ಆ ಅವಧಿಯಲ್ಲಿ ಭಾರತದ ಪಟ್ಟಣಗಳು ಮತ್ತು ನಗರ ಪ್ರದೇಶಗಳಲ್ಲಿ ಸೈಕಲ್ಗಳು ಪ್ರಮುಖವಾಗಿದ್ದವು, ಕಾರುಗಳಿಗೆ ಕೈಗೆಟುಕುವ ಪರ್ಯಾಯವನ್ನು ನೀಡುತ್ತಿದ್ದವು. ವಿಶೇಷವಾಗಿ ೧೯೬೦ ಮತ್ತು ೧೯೭೦ ರ ದಶಕಗಳಲ್ಲಿ ಅವು ವ್ಯಾಪಕವಾಗಿ ಸ್ವೀಕೃತವಾದವು. ಆದಾಗ್ಯೂ, ವರ್ಷಗಳಲ್ಲಿ ಅವುಗಳ ಬಳಕೆಯು ಗಮನಾರ್ಹವಾಗಿ ಕಡಿಮೆಯಾಗಿದೆ, ಮತ್ತು ಇಂದು, ಸೈಕಲ್ಗಳನ್ನು ಮುಖ್ಯವಾಗಿ ಮಾಧ್ಯಮಿಕ ಮತ್ತು ಪ್ರೌಢಶಾಲಾ ವಿದ್ಯಾರ್ಥಿಗಳು ಬಳಸುತ್ತಾರೆ.
ದುರದೃಷ್ಟವಶಾತ್, ನಿರ್ದೇಶಕ ಚಂದ್ರಶೇಖರ್ ಅವರು ಸೈಕಲ್ ಪ್ರಸಂಗದ ಹಾಸ್ಯ ಸಾಮರ್ಥ್ಯವನ್ನು ಬಳಸಿಕೊಳ್ಳುವ ಅವಕಾಶವನ್ನು ಕಳೆದುಕೊಂಡರು, ಅದು ಕಥಾನಕಕ್ಕೆ ಶ್ರೀಮಂತ ಹಾಸ್ಯದ ಪದರವನ್ನು ಸೇರಿಸಬಹುದಿತ್ತು.
ಉಪಸಂಹಾರ
ಇದಕ್ಕೆ ವಿರುದ್ಧವಾಗಿ, ಸಂಸ್ಕಾರ (೧೯೭೦), ವಂಶವೃಕ್ಷ, ಚೋಮನ ದುಡಿ ಮತ್ತು ಘಟಶ್ರಾದ್ಧ ದಂತಹ ಕ್ಲಾಸಿಕ್ಗಳಲ್ಲಿ ಕಂಡುಬರುವ ೧೯೭೦ ರ ದಶಕದ ಅಸಾಧಾರಣ ಚಲನಚಿತ್ರ ನಿರ್ಮಾಣವು ಕಥೆ ಹೇಳುವಿಕೆ ಮತ್ತು ಛಾಯಾಗ್ರಹಣಕ್ಕೆ ಉನ್ನತ ಗುಣಮಟ್ಟವನ್ನು ನಿಗದಿಪಡಿಸಿತು. ಬಿ.ವಿ.ಕಾರಂತ, ಗಿರೀಶ್ ಕಾರ್ನಾಡ್, ಗಿರೀಶ್ ಕಾಸರವಳ್ಳಿ ಮತ್ತು ಜಿ.ವಿ. ಐಯ್ಯರ್ ಅವರಂತಹ ಪ್ರಖ್ಯಾತ ನಿರ್ದೇಶಕರು ಅತ್ಯುತ್ತಮ ಕರಕುಶಲತೆಯನ್ನು ಪ್ರದರ್ಶಿಸಿದರು, ಭಾರತೀಯ ಚಿತ್ರರಂಗದ ಕಲೆಯನ್ನು ಉನ್ನತೀಕರಿಸಿದರು. ಕಥನ ಮತ್ತು ದೃಶ್ಯಗಳಿಗೆ ಅವರ ನವೀನ ವಿಧಾನಗಳು ಇಂದಿಗೂ ಚಲನಚಿತ್ರ ನಿರ್ಮಾಪಕರಿಗೆ ಸ್ಫೂರ್ತಿ ನೀಡುತ್ತಿವೆ.
ಕನ್ನಡ ಚಲನಚಿತ್ರ ಮತ್ತು ದೂರದರ್ಶನಕ್ಕೆ ಅದು ನಿಜಕ್ಕೂ ಪ್ರಭಾವಶಾಲಿ ಸಮಯವಾಗಿತ್ತು. ಶಂಕರ್ ನಾಗ್, ಟಿ.ಎಸ್. ನಾಗಾಭರಣ, ಮತ್ತು ಟಿ.ಎನ್. ಸೀತಾರಾಮ್ ಅವರು ತಮ್ಮ ಕಥೆ ಹೇಳುವಿಕೆಯನ್ನು ಅರ್ಥಪೂರ್ಣ ಸಂದೇಶಗಳನ್ನು ನೀಡಲು ಮತ್ತು ಪ್ರೇಕ್ಷಕರೊಂದಿಗೆ ಅನುರಣಿಸಲು ಬಳಸುವುದರ ಮೂಲಕ ಮಾಧ್ಯಮಕ್ಕೆ ಗಮನಾರ್ಹ ಕೊಡುಗೆಗಳನ್ನು ನೀಡಿದರು.
ಗಿರೀಶ್ ಕಾಸರವಳ್ಳಿ ಅವರ ಅಕ್ರಮಣ (೧೯೭೯) ಒಂದು ಗಮನಾರ್ಹ ಉದಾಹರಣೆಯಾಗಿದೆ, ಇದು ಕಥೆ ಹೇಳುವಿಕೆ ಮತ್ತು ಛಾಯಾಗ್ರಹಣದ ವಿಶಿಷ್ಟ ಮಿಶ್ರಣವನ್ನು ಹೊಂದಿದೆ. ಮೈಸೂರಿನ ಕೃಷ್ಣಮೂರ್ತಿಪುರಂನಲ್ಲಿರುವ ನಿಮ್ಮ ಮನೆಯ ಸಮೀಪದಲ್ಲಿ ಇದನ್ನು ಭಾಗಶಃ ಚಿತ್ರೀಕರಿಸಲಾಗಿದೆ ಎಂಬುದು ಆ ನೆನಪಿಗೆ ವೈಯಕ್ತಿಕ ಸ್ಪರ್ಶವನ್ನು ನೀಡುತ್ತದೆ. ಕಾಸರವಳ್ಳಿ ಅವರ ಕೆಲಸವು ವ್ಯಾಪಕವಾಗಿ ಪ್ರಶಂಸಿಸಲ್ಪಟ್ಟಿದೆ, ಮತ್ತು ಅವರ ಚಲನಚಿತ್ರಗಳು ಆಗಾಗ್ಗೆ ಸಂಕೀರ್ಣ ವಿಷಯಗಳು ಮತ್ತು ಮಾನವ ಭಾವನೆಗಳನ್ನು ಪರಿಶೋಧಿಸಿವೆ. ೨:೪೫ ನಿಮಿಷದಲ್ಲಿ ಬರುವ ಪ್ರಸ್ತಾವನೆಯು ನಿರ್ದಿಷ್ಟವಾಗಿ ಗಮನಾರ್ಹವಾಗಿದೆ. ಇದು ಸುಂದರವಾಗಿ ರೂಪಿಸಲಾದ ದೃಶ್ಯ, ಇದು ಗಿರೀಶ್ ಕಾಸರವಳ್ಳಿ ಅವರ ೧೯೭೯ ರ ಚಲನಚಿತ್ರದಲ್ಲಿನ ಅಸಾಧಾರಣ ನಿರ್ದೇಶನವನ್ನು ನೆನಪಿಸುತ್ತದೆ.
ತಂತ್ರಜ್ಞಾನದ ಪ್ರಗತಿಯ ಹೊರತಾಗಿಯೂ, ಸಮಕಾಲೀನ ಚಲನಚಿತ್ರಗಳು ಮತ್ತು ಧಾರಾವಾಹಿಗಳು ಹೆಚ್ಚಾಗಿ ತಮ್ಮ ಹಿಂದಿನ ಕೃತಿಗಳು ಸಾಧಿಸಿದ ಶ್ರೇಷ್ಠತೆಗೆ ಕಡಿಮೆಯಾಗುತ್ತಿವೆ. ನಾವೀನ್ಯತೆ ಮತ್ತು ಕಲಾತ್ಮಕತೆಯ ನಡುವಿನ ಅಂತರವು ಹೆಚ್ಚಾಗಿ ಸ್ಪಷ್ಟವಾಗುತ್ತಿದೆ, ಅನೇಕ ಆಧುನಿಕ ನಿರ್ಮಾಣಗಳು ಬಲವಾದ ಕಥೆ ಹೇಳುವಿಕೆ ಮತ್ತು ಸೂಕ್ಷ್ಮ ಪಾತ್ರಗಳ ಅಭಿವೃದ್ಧಿಗಿಂತ ಹೆಚ್ಚಾಗಿ ಕೇವಲ ಆಕರ್ಷಕ ದೃಶ್ಯಗಳಿಗೆ ಆದ್ಯತೆ ನೀಡುತ್ತಿವೆ.
***
end- thoughts documented ಸಂಟೈಂ ಇನ್ October 2024 by ಸುರೇಶ್ ಹುಲಿಕುಂಟಿ
.jpeg)
No comments:
Post a Comment